Now Playing Tracks

Bago rin ako naka recover sa mga pasts ko medyo matagal din. Pero hindi ko inakalang aabot ako sa puntong sobrang naging masaya ako at sobrang blessing ang natanggap ko. May nawala man na isang tao sakin ang dami namang tao na pinalit. Mga taong kayang sabayan ang pagiging makulit ko. Yung kayang sakyan yung mga corny kong jokes dahil corny din naman sila mag jokes. So sa paraan na yun naglolokohan kami. Haha! Pero seryoso, umabot sa puntong para akong tanga na lalake sa Facebook na ubod ng drama na akala mo susuko na sa buhay dahil lang sa lovelife ko dati. Naks, may life nga ba? Baka zombie lang?! Gumagalaw pero wala talagang buhay.

Nung mga araw na sobrang down ako. Iniisip ko rin kung paano mag move on. Ano ba talaga ang ginawa ko at naging super ok ako ngayon at bumalik yung dating ako? Kung hindi ko maalala, siguro wala lang talaga akong ginawa. I mean. Hindi ako nag move on dahil sinabi kong gusto kong mag move on. Hinayaan ko lang na maisip yung mga pasts ko tuwing gabi. Hinayaan ko lang maging malungkot ako at sinulat ko ang lahat ng yun. Ginawa kong letra ang mga emosyon ko. Nakatulong sa akin yun.

Nagtiwala rin ako kay God na may balak siya sa akin. At nakita niyo naman ang blessings na ibinigay niya sakin diba? Naging saksi kayo dun. Naging medyo public ang buhay ko nun pero slight na portion na buhay ko lang naman yun. Pero nakita ng tao kung paano ako nadapa dati at pinilit tumayo. Dumating sa punto na 1 week akong nawala at muntik ko na ma deactivate ang Tumblr ko dahil lang sa naging broken hearted ako. Parang ilang weeks na madrama ang post ko at pati ako eh naiinis kapag binabasa ko ulit yung sinulat ko. Pero nais kong magpasalamat sa mga taong hindi nawala sa buhay ko at hanggang ngayon ay nandito pa rin ngayon.

Totoong dadating si God kapag kailangan mo siya. Ako kasi nagtiwala ako sa kanya promise. May mga bagay man akong hindi nakuha. May mga blessings in disguise siya na tayo mismo ang nakakatuklas. Nawala man yung taong minamahal ko dati. Binigyan naman niya ko ng bagong career, binigay niya yung pangarap ko, tapos yung mga kaibigan na nakapalibot sa akin ngayon. Yung mga friends/followers na punong puno rin ng sense of humor kapag nagpopost ako. Ang saya lang talaga lahat eh. Kaya maraming salamat talaga mga tao! Salamat din at binasa niyo ang post na ito. Alam kong mahaba, pero dito ko nakilala ng tao eh! Sa mga long posts! Kaya pag pasensyahan niyo na at salamat talaga dahil umabot kayo dito :)

(Source: matabangutak)

Magkapareho lang ba daw yung nagsawa at napagod (sa relasyon)?

Kung ako ang tatanungin magkaiba ito, ibibigay ko ang opinyon ko dito. Kapag ang tao nagsawa, kahit anong effort ang gawin mo eh wala ng kwenta sa kanya ito. Di tulad ng napagod eh pwedeng magpahinga sandali at tska magmahal ulit.

Yung mga taong nagsasawa eh depende, maaring sa tagal ng relasyon nila, nagiging paulit ulit na lang ang nangyayari sa kanilang dalawa. Madalas na nangyayari sa relasyon ng matagal na magkasintahan na parehong pumapasok pa ay 

  • Mag tetext ng goodmorning
  • Mag tetext ng Kain na.
  • Magsasabi ng I love you.
  • Teka lang may gagawin lang ako/ Pasok na ako sa school.
  • Kain ka na tanghalian.
  • Kelan ulit tayo magkikita?
  • Magsasabi ng I love you.
  • Papasok sa eskwelahan
  • Uuwi sa eskwelahan.
  • Sasabihan ng pagod.
  • Mag-uusap, wala ng mapagusapan dahil napagusapan na sa mga nakaraang araw. Paano pa kung hindi nagkita?
  • Mag goodnight.
  • Kinabukasan eh halos ganun ulit.

Minsan ang tao eh nagsasawa kapag paulit ulit yung nangyayari, parang formality na lang, Date tayo, Usap tayo, I love you dito, I love you too doon.

Ang taong napagod eh bigyan mo lang ng oras mag-isip eh handa na ulit magmahal ito, maaring mapatawad ka, pagbigyan ka pa ng isang pagkakataon o kaya naman eh tuluyang mapagod at sa ibang balikat na siya magpahinga. Depende na naman sa tao yan lahat eh.

Ewan ko ha, iba iba kasi ang nangyayari sa bawat tao eh, lahat ng nasisirang relasyon eh may sikretong hindi mo malalaman at silang dalawa lang talaga ang may alam.

Kung tutuusin parehas lang yan, parehas lang kasi kakalabasan niyan. Iniwan ka rin naman eh, yun nga lang nagkaiba sa kung may pag-asang bumalik o hindi.

Risk kapag papasok sa relasyon.

Ayun yung risk kapag pumapasok ka sa relasyon. Yung tiwala niya sayo ay dapat mong alagaan. Kasi kapag naghiwalay kayo. Mawawala lahat ng masasayang alaala niyo. Tapos magkaka-ilangan kayo. Tapos parang walang nangyari sa inyong dalawa kasi nga galit kayo sa isa’t-isa. Tapos magsisisihan kung sino ba talaga ang may kasalanan.

Kwento sa kaibigan ng ganitong istorya. Tapos yung kabila naman eh may sariling version din ng kwento niya sa kabila. Kaya nagkakasiraan. Tapos magpaparinigan. Lalo na nawalan ng chance na maibalik yung spark kahit friendship man lang.

Kaya minsan siguro, yung iba takot pumasok sa relasyon. Gusto nila kaibigan lang sila. Masaya na silang kasama nila yung taong mahal nila. Kahit walang label, basta magkasama lang sila. Kaya siguro may ibang tao na hanggang friendzoned lang. Hindi sila handang maging stranger sa taong gusto nila.

Ganun ata talaga siguro? Papasok ka sa relasyon pero dapat handa ka sa posibleng mangyari. Maaaring tanggapin na posible siyang mawala in the future pero gagawin mo ang best mo para hindi mangyari yun.

(Source: matabangutak)

Paano mo mahahanap ang taong para sayo?

Ako kasi nagtitiwala lang kay God. Kapag umalis yung taong ibinigay niya sakin, tinatanggap ko. Siguro naisip niya na ayyy! Hindi pala ito ang para sa iyo! Pasensya na kung masasaktan ka! Pero sigurado akong may matututunan ka. Parang ganun..  Everytime na may babaeng NANLOLOKO at NAGPAPAASA. Yun na lang iniisip ko. Siguro kasalanan ko rin minsan na sobrang bilis ko magtiwala sa mga taong minsan lang ako nilambing akala ko eh totoo na lahat sa mga susunod pang araw. Bullshit lang. Haha!

(Source: matabangutak)

Sa oras kasi na masakal yan, may tendency na maglilihim na sayo yan. Kumbaga gagagawa na ng mga bagay yan para ma enjoy niya yung sarili niya. Kasi nasasakal siya sayo eh. Dapat maisip mo din yung tendency na baka madali siyang magsawa. Ganyan pag naging sobrang clingy ka sa kanya. Tipong lahat na lang ng galaw niya eh gusto mong kasama ka sa buhay niya.

Mag-isip ka rin ng pagkaka abalahan. Para naman hindi sa kanya umikot ang muindo mo.

(Source: matabangutak)

Minsan hindi natin na appreciate yung magic dahil ang inaalam natin agad eh yung tricks paano nagawa yun. Parang sa Love. Masyado nating iniisip ang future kaya hindi natin na eenjoy yung present. Kumbaga, nasisira yung moment na meron ngayon kasi palagi niyong iniisip kung ano ang pwedeng mangyari sa future. Masyado tayong na paparanoid sa isang bagay na wala namang kasiguraduhan. Sabi nga eh, give your best sa present at bahala na ang present sa future na yan.

Kapag nag-away ang dalawang taong nagmamahalan at nauwi sa pamamaalam. Siguro pride na lang nila yun. Dahil sobrang galit sila nung mga oras na yun? Pero paano kapag lumipas na yung galit na yun? Maiisip mo yung mga bagay na nawala sayo. Yung buhay na meron ka nung andyan pa siya. Yung buhay na masaya nung andyan pa siya. Yung buhay na puno ng pangarap dahil masaya kayong dalawa.

Minsan… mapapatanong na lang yung taong yun na ano ba ang nagawa niyang mali? Na bakit mo sasabihin sa isang tao na mahal mo siya kung iiwan mo siya sa huli? Kung isusuko mo din pala siya? Hindi ba sila aware na sila ang dahilan bakit nabubuhayan ulit ang isang tao mabuhay? Na nagkaroon ng pagkakataon na maging masaya yung taong yun? Pero ano nangyari? Lalo lang nadagdagan ng sakit at pighati yung tao na nagmamahal lang. Nawala ulit yung pag-asa na hinahanap niya sa sarili niya. Na minsan umasa siya na may taong ipaglalaban din siya. Na minsan umasa siya na may magmamahal din ng tapat sa kanya.

Kaso ano nangyari? Nag-iwan ka lang ng maraming alaala sa kanya. Pero sa huli iiwan mo rin pala. Para saan? Para lang sa “ego” na may naghahabol sayo? Yun bang akala nung tao na yun. Totoo yung love na naririnig niya? Pero wala naman pala talaga? Kasi pati ako.. Naniniwala ako na kapag mahal mo yung isang tao. Hindi mo hahayaan mawala. Papayag lang yung taong yun mawala ka. Kapag yung taong mahal na niya yung nagsabi. Pwede rin namang tinataboy ka niya. Pero sinusubukan niya lang kung handa mo bang pigilan o magmakaawang ayaw mo siya mawala.

Kung hindi ka magpapakumbaba. Makakasakit at makakasakit ka talaga.

Nalulungkot ako kapag sinasayang ng tao yung pagmamahal na binibigay ko sa kanila. Ang tanging gusto ko lang naman eh maging masaya sila. Hindi ko makalimutan na may nagsabi saking ” Emotionally Wrecked ” daw ako. First time ko narinig at na encounter sabihin sa akin yung bagay na yun. Sabi ko nga sa sarili ko, ganun na ba ako ka desperado at nasabi ng tao na yun na Emotionally Wrecked ako? Kahit nga na lumabas akong masama, willing akong ipaglaban siya dati kahit na alam kong bawal kasi nga taken siya.

Sinearch ko pa nga meaning nung Emotionally Wrecked.

The state of mind or conscience where all of your emotions are tangled into one big ball of mess. Usually occurring after the death of a loved one, a messy break up, loss of some thing with sentimental value, or even after a really, really shit day. Usual symptoms include feeling confused, with tangled ideas about who to be angry/sad at. 

So nung binasa ko siya, sabi ko Tama nga. Ganun na nga nangyari. At hindi ko expected ang nangyari. Nagpapaliwanag ako bakit ako ganun. Then nagulat ako hindi na siya sumagot. Tapos nagulat ako, habang kausap ko siya. Binura na niya pala ako sa Facebook. Nakakalungkot isipin na ganun ako kadali iwan ng isang tao. And to remember na I sacrificed 3 People na burahin para lang ma add siya dati at ako ang binura niya.

Sobrang sama ng loob ko nun. Sabi ko sa sarili ko, Handa akong samahan ng tao sa mga oras na masaya ako. Pero hindi nila ako matanggap kapag malungkot ako or may naipakita akong negative. Mi wala akong ginawang masama. Ang tanging hinihiling kong gawin niya that time eh lambingin ako, or magkaroon ako ng assurance kung may sense pa yung paghihintay na ginagawa ko. Tapos dahil lang andun ka sa state na sobrang lungkot mo eh dun ka niya iiwan? And the bullshit thing was sabi niya eh lalaban siya basta lalaban ka.

Nagdasal ako nun eh, sabi ko bakit ganun God? Akala ko ba siya na? Bakit kailangan iparamdam niyo sakin na tinataboy ako ng tao at handa akong iwan?

Then parang nakaramdam ako ng ginhawa sa loob ko. Parang nahaplos e. Napansin ko na every time na ganito ang nangyayari. Napapalit ako sa kanya. Mas lalong lumalakas faith ko sa kanya. Kaya siguro I can bear such pain. Na kahit gaano kasakit ang isang bagay, nakakaya ko. Nakaka isip ako ng solusyon at minsan nagiging dahilan pa yun ng bagong ideya paano maging masaya na wala sila.

Natuwa ako sa mga taong nakapalibot sa akin. Yung mga simpleng message na ” Kuya kaya mo yan! “, Yung mga I feel that pain na message. Para bang ako yung naging sila dati at sila yung naging Rhadson. At may nagsabi pa sa akin na “Rhadson. Hindi ikaw yan.” then she copied some of my posts about moving on and staying strong. Sabi niya sakin. Ayan ka oh. Hindi ikaw yan. Alam ko daw dapat na yung taong mananakit sakin or mang iiwan sakin eh hindi worth it talaga. Then nagkaroon ako ng realizations na Oo nga no? Worry is such no word. Ako lang ang nag iisip ng sobrang negative sa buhay kaya ako na dedepressed. Then ayun, naisulat ko yung phases ng pag momove on. Kaya matindi hugot dun eh, out of pain ko sinulat. Naks. Pain. Kalalake kong tao. May pain akong nalalaman. Haha! Pain changed me chu chu. 

Sana magtuloy tuloy na tong sinasanay ko ang sarili ko na maging masaya sa ibang bagay. Siguro ito yung pinaka tama. Iasa muna sa ibang bagay yung kasiyahan. At huwag muna sa tao.

Salamat sa pagbabasa kung umabot ka man dito. Hug mo ko sa TA ha? >:D<

To Tumblr, Love Pixel Union